امام زين العابدين فرموده است : پس از شهادت حضرت على عليه السلام ، امام حسن عليه السلام به سخنرانى ايستاد و پس از ستايش خداوند فرمود : « اى مردم ! هر كس مرا مىشناسد كه مىشناسد و هر كس نمىشناسد بداند كه منم حسن ، فرزند على ، منم فرزند وصى پيامبر صلى الله عليه و آله ، منم فرزند بشارت دهنده ، منم فرزند بيم دهنده ، منم فرزند دعوت كننده به سوى خدا و فرزند چراغ فروزان . من از خاندانى هستم كه خداوند دوستىشان را بر هر مسلمانى واجب كرده و به پيامبرش فرموده است : « قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرَاً إلَّا الْمَوَدَّةَ فِى الْقُرْبى وَ مَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيهاحُسْنى » « 1 » بگو ، براى پيامبرى خود از شما مزدى نمىخواهم جز دوست‌داشتن خويشاوندان ، و هر كه كار نيكى كند به نيكويىاش مىافزاييم . »

--> ( 1 ) - الشورى ( 42 ) ، آيهء 23 .